hiç hayal gücüm olmadığını söylemişti bir keresinde birisi. bu yüzden benden asla yazar olmazdı, olamazdı. ancak gözlemlediklerimi yazabileceğimi, bu yüzden en fazla gazeteci olabileceğimi söylemişti, en fazla! şimdi geriye dönüp bakınca ne kadar iyimser olduğunu düşünüp gülümsüyorum. benden iyi bir okur bile olamadı zira. okuduklarımı bile inceleyemeyip, kendimi olayların akışına kaptırmış bulmam, kitabı kafamda tekrar yazarak hayal kurmam ise sanırım bende kalan ahıyla ilgili ayrı bir ironi. rimbaud'a ilham veren şeytan, beni ancak oradan oraya savurmakla ve kağıdı kalemi gördüğü an koşarak uzaklaşmakla meşgul...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder